GAAT ECB DE GELDKRAAN DICHT(ER) DRAAIEN?

Jean-Claude Trichet

Zo gauw de markten zich begonnen te herstellen in het tweede kwartaal van 2009, laaide ook het debat weer op over wanneer de stimuleringsmaatregelen te stoppen. De Centrale Banken van alle grote economieen -VS, Eurozone, China, Japan, UK- hebben ieder honderden miljarden in hun regio's gepompt, om te voorkomen dat banken zouden omvallen en de liquiditeit op gang te houden, maar wanneer is het genoeg?

Voorstanders van langdurige voortzetting van stimuleringsmaatregelen wijzen op de crisis in de jaren 30 van de vorige eeuw, en de Japanse financiele crisis van de jaren 90. In beide gevallen duurde de crisis uiteindelijk onnodig lang, omdat stimuleringsmaatregelen te vroeg beeindigd werden.

Tegenstanders wijzen op het risico van snel oplopende inflatie bij het te lang instandhouden van stimuleringsmaatregelen, het risico op 'oneigelijk herstel' (herstel dat zichzelf niet in stand kan houden als de kunstmatige liquiditeit wordt ingetrokken) en het risico van veel te hoog oplopende staatsschulden.

Nadat Ben.S Bernanke van de Centrale Bank van de Verenigde Staten vorige week liet doorschemeren voorlopig de rente niet te verhogen en ook niet te stoppen met het opkopen van moeilijk verkoopbare bezittingen van banken (het zogenaamde 'quantitative easing') lijkt de ECB een deze week klaar om een andere koers in te slaan.

Analisten verwachten dat ECB President Jean-Claude Trichet aankomende donderdag, op de laatste rente-stand vergadering van het jaar, maatregelen bekend zal maken die wijzen op het graduele verminderen van goedkoop krediet aan banken.

Trichet was altijd al meer een tegenstander dan een voorstander van langdurige stimuleringsmaatregelen, vooral met het oogpunt op het risico op oplopende inflatie. Trichet stelt dat de belangrijkste missie van de ECB is om de inflatie rond de 2% te houden. Tijdelijke maatregel zoals het afgelopen jaar nodig waren daargelaten, wil hij dan waarschijnlijk ook weer zo snel mogelijk terugkeren naar solide inflatie beleid.

Dit kan grote gevolgen hebben voor de waarde van de Euro. De currencies van Europa's twee belangrijkste handelspartners, de VS en China, zwakken steeds veder af tegen de Euro. Zowel de Dollar als de Renminbi (de officiele valuta van China) lijken een pad naar structurele verzwakking te hebben ingezet, wat de export van die landen stimuleert, terwijl het die van de Eurozone juist pijn doet.

Wanneer de ECB inderdaad besluit om de geldkraan naar banken langzaam aan weer dicht te draaien kan dit de concurrentie positie van de Eurozone behoorlijk verslechteren en de EUR/USD flink boven de 1,6100 piek van vorig jaar sturen.

Maar voor te hoge inflatie in de Eurozone hoeft dan in ieder geval niemand te vrezen.